• Archief

    • 26 februari 2013
    • Aukje

    Vingers die op een piano spelen. Vingers van een man in een zwarte swimsuit. Hij speelt piano in een grote kerk, een kerk in Warschau waar het hart van Frédéric Chopin is begraven. Het beeld wordt langzaam groter en een orkest wordt zichtbaar. Het beeld zoomt opnieuw uit en een koor zet aan. Dan stopt de man in het zwart met piano spelen, staat op, rent naar buiten, en door de rafelranden van de stad zoekt hij de rivier. Hij stapt in het water en begint met zwemmen.

    In de prachtige film Nummer 14 – Home componeert kunstenaar Guido van der Werve drie verhaallijnen tot een krachtige, visueel en muzikale roadtrip. In een verbazingwekkende prestatie zwemt, fietst en rent hij van de Heiligkruiskerk in Warschau naar de begraafplaats Père Lachaise in Parijs. Hiermee overbrugt Van der Werve de afstand tussen het officiële graf van de componist en diens hart, dat na zijn dood door zijn zus naar Polen werd gesmokkeld om in zijn geboortegrond te worden begraven.
    Van der Werve combineert in zijn film beelden van zijn jeugd in Papendrecht met de geschiedenis van zijn held Alexander de Grote. In alle drie de verhaallijnen gaat het over thuiskomen, thuis zijn en je thuis voelen. Het hart van Chopin werd naar Polen gesmokkeld om het te begraven in de grond van zijn oorsprong. Grootheer Alexander de Grote keerde ondanks al zijn successen nooit terug naar zijn Griekse geboortegrond en de plaats waar Guido opgroeide, Papendrecht of all places, een nieuwbouwwijk in jaren zestig stijl, lijkt geen warme plek om naar terug te keren. De beelden van zijn jeugd zijn heftig en lijken te verwijzen naar brand, geweld en zelfmoord. Dit klinkt erger dan het is, want de manier waarop Guido van der Werve dit verbeeld is verstild en poëtisch. In twaalf aktes neemt hij de kijker mee in een prachtige compilatie van verhaal, muziek en beeld. Sterk zijn de beelden van het Poolse en Franse landschap, de uitputtingsslag van Van der Werve die in het slotakkoord van zijn film aan de hand van een citaat van Chopin –‘I don’t feel the pain anymore’- het graf van Chopin in Parijs bereikt. De muziek van Chopin is zeer goed gekozen, nergens in de film is de boodschap van Van der Werve te nadrukkelijk aanwezig. Er is tijd en ruimte voor de toeschouwer zelf in te vullen en het verhaal tot zich te nemen. Een verademing is de snelle beeldcultuur van vandaag.

    Waar: Stedelijk museum Amsterdam www.stedelijk.nl

    • 24 januari 2013
    • Aukje

    Met de installatie FITUNFIT maakt de Chinese kunstenaar Sui Jianguo op dit moment onderdeel uit van de tentoonstelling Space Drawings in Kunsthal KAdE. Afgelopen zaterdag vertelde hij uitgebreid over zijn inspiratiebronnen, bovengenoemde installatie en over ‘a Mountain of the Netherlands; een grote, transparante rots die deze zomer in Vathorst verrijst.

    Vier juni 1989. Het Chinese leger heeft zojuist het studentenprotest op het Plein van de Hemelse Vrede ( Tiananmen-plein) uiteengeslagen door met tanks een onbekend aantal studenten en burgers te verpletteren. Sui Jianguo, ruim dertig destijds, maakt het studentenprotest in volle omvang mee. De gebeurtenis grijpt diep in in zijn leven en in zijn werk als beeldhouwer. ‘Vier juni 1989 heeft mij doen beseffen dat kunst nodig is, noodzakelijk is. En weet ik waarom ik kunstenaar ben’. Hij laat een afbeelding zien van een werk waar het onvermogen letterlijk van af spat: een geblinddoekt en gesmoord gezicht schreeuwt het uit van pijn en woede. Na dit emotionele werk, volgt een meer reflectieve periode waarin Sui Jianguo onderzoekt hoe hij gevormd is door de heersende politieke situatie in zijn land. Mao is zijn inspiratiebron en de kunst die daaruit volgt, refereert naar de veranderende situatie in China en de relatie met de rest van de wereld. De bekende gekleurde Mao-uniformen komen uit deze periode. De laatste jaren wordt zijn werk persoonlijker en wordt hij gefascineerd hoe hij als kunstenaar het begrip tijd kan verbeelden en zichtbaar kan maken. Zo start hij op zijn vijftigste verjaardag het werk ‘Shape of time’. Hij doopt iedere dag – en bij zijn afwezigheid neemt zijn assistent het over- een ijzeren draad in een pot met verf. Inmiddels heeft het werk de vorm van een langgerekte ballon gekregen en weegt het meer dan 18 kilo. ‘Als ik sterf, dan is het werk klaar’.

    Ook in FITUNFIT speelt tijd een belangrijke rol. Sui Jianguo heeft samen met zijn oud-leerling Liang Shuo een installatie gemaakt van tweedehands huisraad. De vele gebruikte spullen, letterlijk getekend en gekleurd door de tijd, zijn in een imposant werk samengebracht. De spullen zijn zorgvuldig gerangschikt, sommige voorwerpen hebben een nieuwe, verrassende functie gekregen. De bezoeker die zich de tijd gunt om te kijken, ontdekt grappige details tussen piano, ramen, dressoirs, kinderfiets, ski’s en bedden. Naast zijn werk voor KAdE realiseert Sui Jianguo in opdracht van Vario Mundo ‘a Mountain of the Netherlands’: een groot monumentaal werk in het waterhart van De Bron in Vathorst. Voor dit werk in de openbare ruimte blaast hij een zandkiezel van 1 cm op tot een driedimensionale berg van ruim negen meter. Deze transparante rots wordt in zomer in Vathorst geplaatst en vormt de grand finale en tevens afsluiting van de culturele strategie voor Vathorst. In het auditorium in KAdE wordt met een presentatie al vooruitgeblikt op de realisatie van dit werk.

    • 12 november 2012
    • Aukje

    Vanaf nu zal ik regelmatig bloggen over mijn werkzamheden!

    • 8 november 2012
    • Aukje

    Welkom op mijn vernieuwde site!